Het was een heel rustige dinsdag op de afdeling, wat goed is voor de kinderen en hun ouders, maar je weet nooit op een intensieve zorgenafdeling. Het kan vlug veranderen.
Het was één van de doelstellingen van mijn werkveldstage om een brug te vormen tussen Simlab en UZ Gent en we hebben een start hierin genomen. Ik begon de laatdienst met een inspirerend overleg met de collega's van brandwondencentrum UZ Gent en mijn collega van VIVES ivm simulatie. Enkele afdelingen zijn al gestart met simulatiesessies na het volgen van de opleiding in het VIVES Simlab maar de vraag is om ondersteuning bij het opstarten van sessies op alle kritieke diensten op vraag van de zorgmanager Kritieke diensten. Het is leuk om te merken dat wat geleerd werd tijdens de simlabcursus in de praktijk wordt omgezet en het simulatievirus zich aan het verspreiden is in het UZ Gent. Er staat verder nog een overleg gepland met de collega's van kinderintensieve zorgen om ook hen te ondersteunen. Tijdens mijn stage hoop ik mijn expertise te kunnen delen met hen.
De rest van de laatdienst verliep rustig tot we een nieuwe opname kregen. Aanvankelijk leek het wat raar dat de peuter opgenomen werd op intensieve zorgen aangezien ze kwik rechtop zat op de brancard bij het binnenrijden van de afdeling en geen complexe zorgen nodig leek te hebben maar na een uurtje werd het al duidelijk waarom ze extra observatie nodig had. Ze had vergrote tonsillen en werd (eerst enkel bij het slapen maar daarna ook bij het wakker zijn) bradycard, bradypnoe en hypertens. We waren er niet gerust op. Het beloofde voor haar en haar ouders een spannende nacht te worden tot het moment van de tonsillectomie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten