De 5-daagse van Gent

Ik heb net 2 vroegdiensten en 3 laatdiensten achter de rug en de rust is duidelijk voorbij. Het was een heftige 5-daagse.

Er werden enkele heel zieke kinderen opgenomen met als trieste einde gisteren het overlijden van 1 van de kinderen. Het kind waarvan we dat het minst verwacht hadden. . Hoe snel het plots kan gaan en hoe machteloos je dan bent,  kwam serieus binnen. Op deze afdeling liggen verschillende emoties dicht bij elkaar. Ik was onder de indruk van de manier waarop de verpleegkundigen dit aangepakt hebben. Alles op alles werd gezet om het afscheid zo sereen mogelijk te maken met foto's en een afscheidsdoos en het rauwe verdriet van de ouders en broer en zus op te vangen.

Woensdagnamiddag volgde ik een overleg over simulatie op de afdeling. Het was interessant om te horen hoe zij dit aanpakken en mijn visie hierover te mogen geven.

Ik heb deze week ook opnieuw weer veel geleerd op verpleegtechnisch gebied en op vlak van klinisch redeneren. Iedere dag werd ik gekoppeld aan verpleegkundigen die mij uitleg gaven, lieten redeneren en technieken lieten uitvoeren. Het niveau lag een stuk hoger dan de voorbije 2 weken maar ik genoot er van. Ik heb het gevoel dat mijn kennis en mijn zelfvertrouwen iedere dag groter worden maar mijn energiepeil steeds lager. Vrijdag moesten de punten binnen en ik had nog heel wat schoolwerk voor mijn laatdienst aangezien ik na de vroegdiensten weinig fut meer had. 

Vandaag even recupereren en morgen starten de laatste 4 vroegdiensten. Wat vliegt de tijd! Ik heb nog geen moment spijt gehad van deze maand.

Stilte voor de storm?

Het was een heel rustige dinsdag op de afdeling, wat goed is voor de kinderen en hun ouders, maar je weet nooit op een intensieve zorgenafdeling. Het kan vlug veranderen.
Het was één van de doelstellingen van mijn werkveldstage om een brug te vormen tussen Simlab en UZ Gent en we hebben een start hierin genomen. Ik begon de laatdienst met een inspirerend overleg met de collega's van brandwondencentrum UZ Gent en mijn collega van VIVES ivm simulatie. Enkele afdelingen zijn al gestart met simulatiesessies na het volgen van de opleiding in het VIVES Simlab maar de vraag is om ondersteuning bij het opstarten van sessies op alle kritieke diensten op vraag van de zorgmanager Kritieke diensten. Het is leuk om te merken dat wat geleerd werd tijdens de simlabcursus in de praktijk wordt omgezet en het simulatievirus zich aan het verspreiden is in het UZ Gent. Er staat verder nog een overleg gepland met de collega's van kinderintensieve zorgen om ook hen te ondersteunen. Tijdens mijn stage hoop ik mijn expertise te kunnen delen met hen.
De rest van de laatdienst verliep rustig tot we een nieuwe opname kregen. Aanvankelijk leek het wat raar dat de peuter opgenomen werd op intensieve zorgen aangezien ze kwik rechtop zat op de brancard bij het binnenrijden van de afdeling en geen complexe zorgen nodig leek te hebben maar na een uurtje werd het al duidelijk waarom ze extra observatie nodig had. Ze had vergrote tonsillen en werd (eerst enkel bij het slapen maar daarna ook bij het wakker zijn) bradycard, bradypnoe en hypertens. We waren er niet gerust op. Het beloofde voor haar en haar ouders een spannende nacht te worden tot het moment van de tonsillectomie.

Moederhartje

Wat mij van vandaag vooral bijgebleven is, is dat ik anders in de zorg sta in vergelijking met 10 jaar geleden. Ik voel mijn moederhart toch net iets meer spreken in de zorg voor de kinderen en hun ouders. Vandaag hadden we een heel zieke baby die maar niet getroost kon worden met haar fopspeentje en Babycalmine ®  bij en na het plaatsen van een infuus. Het frustreerde mij. Toen ik op haar duim een druppel deed en in haar mond bracht, hadden we eindelijk succes. Het was zalig om te zien hoe ze zichzelf op die manier kon troosten.
Bij het plaatsen van een blaassonde bij een kind van 5 jaar had ik het moeilijk omdat ze heel erg angstig was. Ook hier werd er een manier gevonden om het op een zo kindvriendelijk mogelijke manier te doen.
Je merkt dat je heel creatief moet zijn en dat er soms een verschil is tussen de aanpak in theorie en in de praktijk. Onder de verpleegkundigen onderling is er heel wat overleg over de manier om zo goed mogelijke zorg geven.
Ik probeer steeds de ouders in het oog te houden en af en toe eens een babbeltje te doen om af te toetsen hoe ze zich voelen. Ik merk bij mezelf dat ik vaak voor ogen hou hoe ik mij zou voelen of gevoeld heb in een bepaalde situatie. Je rugzak op dat vlak is in 10 jaar een stuk gevulder!

Week 1 zit er al op

De week is gevlogen. Het is opvallend hoe snel je terug in het ritme van vroeg-laat-weekend geraakt.
Zelfs de kinderen passen zich aan; mijn zoon is speciaal zaterdagavond (of beter zondagochtend) pas om 5u20 thuis gekomen om samen te kunnen ontbijten 😉
Het ganse weekend werken stond in het teken van 'drains'. Beide kinderen die we verzorgden hadden drains: het ene kindje een thoraxdrain en het andere een ventriculaire en subdurale drain.
Vooral het thoraxdrainagesysteem was nieuw voor mij; niet meer het oldtime analoge flessensysteem Pleur-Evac® maar wel de digitale Thopaz®.
Het gaat steeds vlotter om te werken en tegen het einde van het weekend lukte het me toch om 2 niet-intensieve kinderen over te nemen van de verpleegkundige zodat zij kon helpen bij een collega.
Ik ben in ieder geval blij met het vertrouwen.

Inbox bijna vol...

Dag 3 van de eerste week zit er op.
3-werf hoera voor het logistieke aspect van de stage; ik heb vandaag eindelijk een kleedkastje, kledij, badge die werkt en een paswoord om in te kunnen loggen in het patiëntensysteem!
De 2 kinderen onder onze hoede vandaag, hadden weer andere zorgen nodig ivm de kinderen die we de voorbije 2 dagen verzorgd hebben. Dit betekent opnieuw veel nieuwe kennis en informatie die binnen komt. Stilletjes aan geraakt mijn 'inbox' vol 😔. Gelukkig heb ik een verpleegkundige naast mij met heel veel geduld en blijft ze mij uitleg geven en ondersteunen om zoveel mogelijk inzicht te krijgen in de te geven zorgen en de werking van de afdeling.
Ik moet zeggen dat hoewel het best vermoeiend is, ik het heel leuk vind om opnieuw tussen de kinderen en hun ouders te staan. Een glimlach van een baby, gebrabbel van een peuter, een luisterend oor voor een ouder zijn; ik geniet er van!
Ik heb nu 2 dagen om alles een plekje te geven en eventjes mijn schoolwerk op te nemen aangezien ik pas zaterdagochtend terug verwacht word op de afdeling.

Kleine stapjes vooruit

Dag 2 van mijn avontuur op kinderintensieve zorgen is voorbij gevlogen. Gisteren waren we verantwoordelijk voor een baby met niet-complexe zorgen die klaar is om terug te gaan naar het verwijzende ziekenhuis. Ons ander kind had heel wat zwaardere zorgen zowel op somatisch als niet-somatisch vlak.
Ik had opnieuw een goede klik met de collega-verpleegkundige waarmee ik gekoppeld werd. Ik keek met grote bewondering naar haar warmte en empathie naar de ouders en zusjes toe van het kind dat zo ernstig ziek is. Ik zag enkele mooie voorbeelden van 'goede zorg' die ik zeker kan aanhalen in mijn les.
Tijdens onze shift ging de toestand van dit kindje zienderogen achteruit zodat de collega-verpleegkundige haar handen vol had om ouders, kind en zusjes op te vangen zodat ik gedeeltelijk de zorgen op mij nam van het andere kindje. Niet-complexe zorgen bij deze baby klinkt eenvoudig maar ik had er toch mijn volle aandacht voor nodig om met alle toestellen, materialen aan de slag te gaan. Ik merkte vandaag toch een positieve evolutie; met kleine stapjes vooruit begin ik mijn draai te vinden en voel me steeds minder nutteloos.

De kop is er af

Mijn eerste dag zit er op. Gisteren heb ik sinds lange tijd opnieuw een laatdienst gewerkt. 

Ik ben enorm goed opgevangen door Dries en zijn team. Na enkele logistieke probleempjes (kledij, sleutel, badge...) kon ik een start nemen samen met een oud-collega van 'in den tijd' Dit stelde mij onmiddellijk gerust. Samen waren we verantwoordelijk voor een beademd patiëntje. Ik werd van bij de start al uitgedaagd😓 want hoe zat dat weer met die verschillende vormen van beademing, bloedgaswaarden, verschillende katheters, een 'boom' met infuuspompen?

Gelukkig kon ik terugvallen op mijn kennis en ervaring en merkte ik dat er heel wat terug kwam.

De handigheid daarentegen dat viel tegen. Ik merkte dat ik roestig was maar tijdens die 4 weken zal ik genoeg oefening krijgen om hieraan te werken.

s' Avonds kregen we een nieuwe opname en hadden we er een tweede beademende patiëntje bij. Het was goed dat ik mijn draai al wat gevonden had en wist wat ik moest doen om niet in de weg te lopen 😏

Moe maar tevreden ben ik gisteren thuis gekomen.

Dag 1 : een voorbereide vrouw is er twee waard.

In juni had ik het idee om een maandje mee te draaien op kinderintensieve zorgen in UZ Gent om zo mijn praktijkkennis bij te spijkeren en vandaag is het zover. In het kader van een werkveldstage start ik vandaag voor 4 weken op deze afdeling.
Om mij toch wat voor te bereiden nam ik er deze vakantie wat 'luchtige' lectuur bij.
Spannend wat vandaag en de volgende 4 weken mij zal brengen! Ik zie er naar uit.